ตอนที่ 89 ฮือ ๆ พ่อ เหมิงเหมิงเจ็บ

เผ่าพันธุ์เสื่อมทรามแห่งความสิ้นหวังอย่างหมิงโย่ว ราวกับกลับไปสู่ห้วงลึกแห่งความสิ้นหวังที่มืดมิดไร้แสงตะวันอีกครั้ง

จี้ผิงอันโค่วที่เปื้อนเลือดนั้นกระทบร่างของอสุรกาย ราวกับก้อนน้ำแข็งตกลงในน้ำ ก็หายวับไปในชั่วพริบตา

ไอพิษบนตัวเผ่าพันธุ์เสื่อมทรามพวยพุ่งขึ้นในชั่วอึดใจ ร่างกายของมันก็ใหญ่ขึ้นอีกหลายส่วนโดยไม่รู้ตัว

ดวงตาทั้งสองของมันแดงฉาน เปี่ยมด้วยเจตนาร้ายที่เปิดเผยและกลิ่นอายเย็นยะเยือก จ้องล็อกเจ้าก้อนแป้งน้อยสีชมพูอ่อนที่นั่งอยู่บนบ่ายักษ์ตาเดียว

มันเงยหน้าขึ้นสูดดม ลิ้นยาวอัปลักษณ์โบกสะบัดอยู่กลางอากาศ