ตอนที่ 85 โกรธจนเป็นโลมาน้อยกลมดิก

“จะเล่นซ่อนหาเจ้าเหมียวกันไหม?”

เสียงนั้นแหบพร่าและว่างเปล่า พร้อมโทนเสียงของวัยรุ่นที่กำลังแตกเนื้อหนุ่ม เต็มไปด้วยความคาดหวังและการเยาะเย้ยอย่างมุ่งร้าย

เจ้าก้อนแป้งน้อยกดมือไว้ที่ข้อพับแขน จู่ ๆ ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของพ่อ ราวกับพ่ออยู่ข้าง ๆ เธอ

เธอมองซ้ายมองขวา ในสายตายังคงมีแต่ความมืดสนิทจนมองไม่เห็นแม้แต่ห้านิ้ว มองไม่เห็นอะไรเลย

“จะเล่นซ่อนหาเจ้าเหมียวกันไหม?” เสียงนั้นถามขึ้นต่ำ ๆ อีกครั้ง

เจ้าก้อนแป้งน้อยกำลังยุ่งอยู่กับการหาพ่อ ไม่มีเวลาสนใจอีกฝ่าย

แต่เสียงนั้นกลับพยายามไม่ลดละ “จะเล่นซ่อนหาเจ้าเหมียวกันไหม?”

ถวนจื่อโกรธ จึงตวาดเสียงอ้อน ๆ อย่างดุ ๆ “ห้ามพูด เหมิงเหมิงจะหาพ่อไม่เจอแล้ว”

เผ่าพันธุ์เสื่อมทรามที่พยายามชวนเล่นซ่อนหาเจ้าเหมียวอย่างไม่ลดละ “……”