ตอนที่ 72 พ่อทวยเทพผู้ทำตัวเป็นเด็ก

เหมิงเหมิงเงยหน้าขึ้น มองชายหนุ่มผมดำที่ร่อนลงมาจากเสาแสงอย่างเหม่อลอย

พ่อ?

ทำไมพ่อถึงดูเหมือนพี่ชาย?

เสี่ยวเหมิงเหมิงขยี้ตา คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอยังคงเป็นทวยเทพในร่างเด็กหนุ่ม

ทวยเทพยืนอยู่ห่างจากถวนจื่อครึ่งเมตร ไม่ได้เข้าใกล้ไปกว่านั้น

ในดวงตาของเทพมองเห็นเพียงถวนจื่อคนเดียว อันเสี่ยวเสี่ยวกับอีเป่าเอ๋อร์ข้าง ๆ ไม่ได้เข้าตาเทพเลย

เจ้าก้อนแป้งน้อยเอียงหัว อ้าปาก ฝืนเปล่งเสียงสองพยางค์ออกมาอย่างยากลำบาก “ปะ…ปะ…”

ลำคอเล็ก ๆ ของเธอเจ็บทันทีที่พูด เสียง “พ่อ” ที่ตะโกนออกมาเมื่อครู่ล้วนเกิดจากความหวาดกลัว

ทวยเทพยื่นมือขึ้น ปลายนิ้วเรียวยาวดั่งหยกเย็นเยือก มีเส้นแสงขาวราง ๆ วาบผ่าน เลื้อยเข้าไปในลำคอของถวนจื่อ

เจ้าก้อนแป้งน้อยอุทานด้วยความประหลาดใจ ลองเปล่งเสียง “อ๊ะ ปะปะ”