กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ฉินเฟิงเข้าแข่งขันไม่ได้!
ในชั่วพริบตาเดียว ความคิดนี้ก็สว่างวาบขึ้นในหัวของฉินไป๋ซูราวกับสายฟ้า
เขาไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น ผลุดลุกขึ้นจากรถเข็นอย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งออกไปราวกับเสือดาว
เจ้าหน้าที่ตรงทางเข้าและผู้อาวุโสฉีกับหลานชายต่างก็ตกตะลึงไปหมด
ขาของฉินไป๋ซูไม่ได้พิการไปแล้วหรือ?
ตอนนี้ฉินเฟิงอยู่ห่างจากทางเข้าเพียง 30 เมตรเท่านั้น
ดวงตาหงส์เรียวยาวดำสนิทหมุนวน ราวกับสัตว์ร้ายที่ซุ่มอยู่ในห้วงลึกได้ตื่นขึ้นมา
ฉินเฟิงกระซิบกำชับข้างหูถวนจื่อ “เป่าเป่า กอดพ่อให้แน่น”
เจ้าก้อนแป้งน้อยบิดตัวทันที มือหนึ่งกอดกระถางดอกไม้ใบเล็กขนาดฝ่ามือไว้แน่น อีกมือหนึ่งโอบคอฉินเฟิงไว้แน่นสนิท
ร่างน้อย ๆ นุ่มนิ่มของเธอแนบชิดกับฉินเฟิง ราวกับอยากจะติดแนบไปกับตัวพ่อ