ตอนที่ 31 ได้สัตว์เลี้ยงน่ารักพิทักษ์เจ้าตัวน้อย X1

“เป่าเป่า!”

ฉินเฟิงกัดฟันเบิกตา เลือดทั้งตัวแข็งตัว เขามองเห็นได้เพียงปากใหญ่เบ้อเริ่มของหมาป่าร้าย

เขี้ยวแหลมคมเข้าใกล้ลำคออ่อนนุ่มของถวนจื่อมากขึ้นเรื่อย ๆ

ในวินาทีนี้ เขาเสียใจอย่างที่สุด

ทำไมต้องพาเป่าเป่าเข้าภูเขาด้วย? ทำไมเขาต้องไปเก็บเห็ดหูหนูขาว?

ทำไมเขาไม่พกเป่าเป่าไว้ในอ้อมอกตลอดเวลา?

หัวใจเขาแทบหยุดเต้น ไม่คิดอะไรเลย กระโดดลงจากต้นไม้สูงสองสามเมตรตรง ๆ

“เป่าเป่า!” เขาโถมเข้าหาถวนจื่อ ดวงตางามดุจหงส์แดงก่ำ

เจ้าก้อนแป้งน้อยทำหน้างง ๆ ไร้เดียงสา ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างไม่รู้เรื่อง ยังอุ้มกระถางกระเบื้องไว้อย่างว่าง่าย

ทันใดนั้น เธอเหมือนรับรู้ถึงบางอย่าง จึงหันไปมองข้างหลังอย่างเหม่อลอย