ตอนที่ 2 ฉันเล่นจนเบื่อแล้ว

ขอบรูปเหลืองอ่อนเล็กน้อย ฉากหลังเป็นห้องในโรงแรม ฟู่ฉือผู้มีใบหน้าหล่อเหลาและท่าทีสง่างาม เปลือยท่อนบนหลับตานอน สือเจียนที่ถ่ายมุมขวาล่างคือสี่ปีก่อนพอดี

ฟู่ฉือมีความจำดีมาก แทบจะอ่านครั้งเดียวจำไม่ลืม

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงเรื่องที่ถูกฟู่อวี้จินเล่นงานในงานเลี้ยงสุราทางธุรกิจเมื่อสี่ปีก่อน

ครั้งนั้นเขาถูกวางยา จิตสำนึกไม่ชัดเจน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านอนกับผู้หญิงคนไหน หลังจากนั้นก็ลืมเรื่องนี้ไป

งั้นเจ้าก้อนแป้งน้อยก็มีตอนนั้นเหรอ? เป็นเจ้าตัวน้อยของเขาจริง ๆ เหรอ?

“นี่ของเหมิงเหมิง!” เจ้าก้อนแป้งน้อยคว้าภาพไปทันที แล้วหวงแหนมากจนซ่อนไว้ข้างหลัง “พ่อแย่งของเหมิงเหมิงไม่ได้นะ”

คุณอากระต่ายบอกว่า รูปนี้เป็นหลักฐานของเหมิงเหมิง มีมันอยู่ พ่อก็อยู่

เมื่อตระหนักว่าเจ้าก้อนแป้งน้อยน่าจะเป็นสายเลือดของตัวเอง หัวใจของฟู่ฉือก็เต้นรุนแรงขึ้นกะทันหัน

ไม่ว่าจะเรื่องระเบิด ไม่ว่าจะเรื่องจบชีวิตร่วมกัน ล้วนถูกโยนไว้ข้างหลัง ทั้งหัวใจทั้งสายตามีแต่เจ้าตัวเล็กในอ้อมแขน มองอย่างไรก็ชอบ

“ไม่แย่ง ฉันไม่แย่งกับเจ้า” เสียงของฟู่ฉือสั่นเครือ ถามอย่างระมัดระวัง “ลูกรัก แม่ของลูกอยู่ไหน?”