กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าพยายามทุกวิถีทางก็เพื่อจะเก็บข้าไว้ไม่ใช่หรือ?
“เจ้าพูดอะไรน่ะ?” เป็นครั้งแรกที่หลินเสวียนมองเขาไม่ออก
ตายไปพร้อมกันอะไรกัน
เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องตายอย่างนั้นหรือ เหตุใดจึงมีความคิดเช่นนี้?
แม้ว่าตอนนี้สภาพจิตใจของเจียงเหนียนจะไม่มั่นคง แต่เขาก็รู้สึกว่าตัวเองพลั้งปากไปแล้ว พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นสีหน้าผิดหวังของหลินเสวียน
เขาดูตื่นตระหนกลนลาน “ข้าไม่ได้...”
“เจ้าไม่สนแม้แต่ความเป็นความตายของตัวเองแล้วหรือ?” ในส่วนลึกของจิตใจหลินเสวียนเต็มไปด้วยความรู้สึกปนเป บอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไร
“...” เขาก้มหน้า ราวกับเด็กที่ทำผิด
หลินเสวียนกุมมือเขาไว้ ถอนหายใจออกมา “อาชวน เจ้าช่วยให้ความสำคัญกับตัวเองมากขึ้นสักหน่อยได้ไหม ต่อให้เพื่อข้าก็ยังดี”