กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ถึงกับหิวกระหายจนเห็นผู้หญิงขี้เหร่ก็ยังจินตนาการว่าตัวเองอยู่กับนางได้เลยหรือ?
ด่านปราบมาร
ที่นี่มืดมิดไร้แสง ไม่มีแม้แต่กลิ่นอายของสิ่งมีชีวิต
นี่เป็นความรู้สึกแรกของหลินเสวียนหลังออกมาจากรอยแยกมิติ รอบตัวอึดอัดกดดันไปหมด “ที่นี่ที่ไหน?”
“ที่ของข้า” หรงอวี่เดินนำไปก่อน
หลินเสวียนหยุดเดิน “พาข้ามาที่นี่ทำไม?”
ที่นี่เป็นถิ่นของเขา โอกาสหนีแทบไม่มีเลย
เขาคงไม่ได้ใจดีชวนข้ามาดื่มชาหรอก
“เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง” เขาจงใจอุบไว้ ก่อนหันกลับมามองนาง แววตาดูไม่หวังดีเอาเสียเลย
“ข้าอยากตบเจ้าให้ตายคามือจริง ๆ”