กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อย่าเรียกตัวเองว่านายน้อย เข้าใจไหม?
ณ มุมหนึ่งของสำนักศึกษา
อี้สิงโจวยืนอยู่บนหลังคา เขาไขว้มือไว้ด้านหลัง ดวงตาสอดส่องทุกความเคลื่อนไหวที่หน้าประตูสำนักศึกษา สีหน้าเรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์
ทว่าจู่ ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งมาวางบนไหล่เขา ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินยิ้มออกมาจากด้านหลัง “ดูเหมือนเรื่องจะเริ่มสนุกขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ”
“……” เขาทำเพียงเงียบงัน
“เป็นคนของไป๋เส่าเชียนหรือเปล่า?” ชายหนุ่มถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
คงมีแค่ไป๋เส่าเชียนเท่านั้นแหละที่เล่นละครส่งสายลับเข้ามาแบบนี้
นังผู้หญิงคนนั้นก็โง่สิ้นดี เปิดเผยตัวตั้งแต่แรกแบบนี้ กลัวคนอื่นไม่รู้หรือไงว่าเป็นสายลับ?
คนอื่นเขาหน้าอกใหญ่แต่ไร้สมอง แต่นางน่ะ... ไม่มีทั้งหน้าอกแล้วยังไม่มีสมองอีก