กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้าชอบคนที่ระดับการบำเพ็ญสูงหรือ?
หลินเสวียนเริ่มไม่แน่ใจขึ้นมา
เสิ่นฉางอันเป็นคนไม่ค่อยน่าไว้ใจอยู่แล้ว ไม่แน่ว่าพอมีจังหวะจัดการงู เขาอาจจะยกขาวิ่งหนีไปอีกก็ได้
ดูจากคราวที่ไปแดนมนุษย์ก็รู้
เรื่องกลัวตายแล้ววิ่งหนีนี่ ต่อให้เป็นต้นตำรับอย่างนางยังต้องยอมแพ้
หลินเสวียนเลยแซวเขา “ทำไมคราวนี้ไม่วิ่งล่ะ? จำได้ว่าเมื่อก่อนเจ้าเป็นคนแรกที่หนีตลอด”
“คนเราก็ต้องเปลี่ยนกันบ้างสิ” เขายิ้มซื่อ ๆ
คนเราเปลี่ยนไปตามกาลเวลา ไอ้เจ้าบ้าขี้ขลาดที่เอาแต่หนีคนนั้น
ตอนนี้เริ่มรู้จักรับผิดชอบแล้ว
หลินเสวียนไม่ได้ล้อเขาต่อ แต่ถามเย่เซียวในใจว่า “ที่นี่เคยเป็นถิ่นของเจ้าไม่ใช่เหรอ ทำให้สัตว์วิญญาณพวกนั้นสงบลงได้ไหม?”