กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อย่ามัวแต่มอง พวกมันมาเอาชีวิตเจ้า!
ปกติกู้หยุนถิงเป็นคนสุขุม ไม่ค่อยหวั่นไหวกับอะไรง่าย ๆ แต่คราวนี้เขาไม่เพียงไม่ยอมถอย กลับยิ่งโอบนางไว้แน่นกว่าเดิม แววตาเต็มไปด้วยความท้าทาย
“เจ้าสำนักหนิง ท่านก้าวก่ายเรื่องของคนอื่นมากเกินไปแล้วกระมัง? ข้ากับเสี่ยวเสวียนเป็นเพื่อนซี้กัน การหยอกล้อกันตามปกติระหว่างเพื่อนมันไม่ได้หรือ?”
ศิษย์ของสำนักอื่นต่างก็ปล่อยให้ดูแลตัวเองกันตามสบาย ต่อให้ยังไม่ตายก็แทบไม่มีใครสนใจ
แต่พอเป็นเขา ทำไมถึงต้องคอยควบคุมไปเสียทุกเรื่อง?
“เพื่อนซี้?” พอได้ยินคำนี้ หนิงซื่อก็หน้าเขียวขึ้นมาทันที “พวกเจ้าสองคนแทบไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ยังกล้าเรียกตัวเองว่าเพื่อนซี้อีกหรือ?”
ทั้งสองคนก็ไม่ได้อยู่สำนักเดียวกันด้วยซ้ำ