กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“เจ้ากล้าคิดร้ายต่อข้าผู้นี้หรือ?”
“นี่มันตัวอะไร?”
ถึงหลินเสวียนจะใจเย็นแค่ไหน พอหนวดที่ยาวเหมือนเชือกป่านรัดตัวนางแน่นแล้วลากดิ่งลงไป ก็ยังอดหน้าเสียไม่ได้
พอลงถึงก้นหน้าผา หนวดก็หดกลับไป นางไม่รู้ว่าเผลอทับอะไรเข้า จึงลองเอื้อมมือไปคลำดู สัมผัสนุ่มนิ่ม
พอก้มลงมอง ก็เห็นหนวดแน่นขนัดอยู่ใต้เท้า หนังศีรษะนางชาหนึบ พลางหันไปดุต้นตอของหนวด “เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่?”
มันเป็นสัตว์ประหลาดที่ดูไม่รู้ว่าเป็นตัวอะไรกันแน่
มีหัวเป็นคน แต่ตัวเป็นสัตว์ประหลาด หนวดทุกเส้นงอกออกมาจากร่างของมัน
“ข้าไม่ใช่ตัวอะไรสักหน่อย” มันถึงกับพูดภาษาคนได้
หลินเสวียนนึกว่าตัวเองฟังผิด “เจ้าพูดได้ด้วยหรือ?”