กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สองคนนี้ต้องมีซัมติงกันแน่ๆ
“...” หลินเสวียนมองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อนเป็นครั้งแรก
นางจำได้แม่นว่าหนานซ่างจิ่นเคยพูดไว้ ก่อนหน้านี้ที่ดูเหมือนสงบราบเรียบ แท้จริงแล้วเบื้องหลังกลับมีคลื่นใต้น้ำซัดสาดอยู่
มีคนคอยบงการเรื่องทั้งหมดนี้อยู่เบื้องหลัง
ชั่วพริบตาหนึ่ง นางนึกสงสัยขึ้นมาว่าคนคนนั้นจะเป็นกู้หยุนถิงหรือไม่
ฉวยจังหวะที่นางกำลังเหม่อ กู้หยุนถิงก็ยื่นใบหน้าหล่อเหลานั่นเข้ามาใกล้แล้วถามว่า “จ้องหน้าข้าแบบนี้ทำไม? หรือว่าคิดอะไรกับข้าอยู่?”
ใกล้เสียจนมองเห็นรูขุมขนได้อย่างชัดเจน
ทั้งสองคนชะงักไปครู่หนึ่ง
“หลงตัวเองจริง ๆ นะ” หลินเสวียนแสร้งทำเป็นนิ่งสงบแล้วเบนสายตาหนี พร้อมกับขยับถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว
ดูออกเลยว่านางกำลังตื่นตระหนกอยู่ไม่น้อย