กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจ้ามันพวกเนรคุณชัด ๆ
อันที่จริงตอนที่ไป๋หลงสั่งให้ถอย หลินเสวียนก็แอบให้ความช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง
การใช้พลังมิติของนางก้าวหน้าไปถึงขั้นที่สามารถช่วยให้พวกเขากลบกลิ่นอายพลังและหนีออกมาได้อย่างง่ายดายโดยไม่เปลืองแรงเลยสักนิด
ต่อให้ไอ้ผู้ชายหน้าอัปลักษณ์นั่นไล่ตามมาก็เปล่าประโยชน์
“ลูกพี่ ท่านไปเป็นคนขี้ขลาดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?” ระหว่างวิ่งหนี เงือกก็ครุ่นคิดอย่างหนัก แต่ก็นึกหาเหตุผลไม่ได้
ถ้าเป็นเมื่อก่อน คนที่ต้องวิ่งหนีหางจุกตูดก็คือเขานั่นแหละ
ปกติลูกพี่ไม่มีวันยอมหนีเด็ดขาด แต่นี่มันกลับตาลปัตรไปหมดแล้วหรือ?
ไป๋หลงปรายตามองเขาแวบหนึ่ง “เลิกพูดมากแล้วเก็บแรงไว้เถอะ”
ดูท่าทางเขาคงจะไม่ได้รับบาดเจ็บหนักเท่าไหร่