กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อาจารย์ใหญ่คิดว่าข้าโดนผีสิงหรือ?
คำว่า “เรารู้จักกัน” ทำให้เจียงเหนียนชะงักไป
หมัดที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อของเขากำแน่นแล้วคลาย ทำซ้ำอยู่อย่างนั้นหลายครั้ง สุดท้ายก็ได้แต่หัวเราะเยาะตัวเองแล้วพูดว่า “คงไม่รู้จักกันหรอก”
เรื่องที่ผ่านมาไม่จำเป็นต้องรื้อฟื้น มีแต่จะกลายเป็นภาระเปล่า ๆ
เขาได้ใช้ชีวิตใหม่อีกครั้ง แถมยังโชคดีได้พบคนคุ้นหน้าในอดีตอีก แค่นี้ก็เป็นความเมตตาจากสวรรค์มากพอแล้ว จะต้องไปหวังอะไรให้มากกว่านี้อีก
“หืม?” หลินเสวียนค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเขา ตั้งแต่เห็นหน้าครั้งแรก นางก็รู้สึกว่าเขาคล้ายใครบางคน แต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร
แถมตอนนี้เขายังเรียกชื่อนางออกมาอีก