เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แผนที่ข้าวางไว้ ไม่มีทางเป็นแผนที่ไร้ทางรอด
“เก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบแปด... เก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้า...”
บนบันไดสู่สวรรค์ หลินเสวียนนอนหมดแรงอยู่บนนั้น นางเงยหน้ามองบันไดที่ทอดยาวขึ้นไปจนสุดสายตา ตอนนี้ไม่มีแรงแม้แต่จะคลานขึ้นไปต่อแล้ว
“สวรรค์เอ๊ย... เมื่อไหร่จะถึงจุดสิ้นสุดสักที?”
นางแหงนหน้าถอนหายใจยาว หรือว่านางจะทำภารกิจแรกให้สำเร็จไม่ได้ด้วยซ้ำ?
เสียงของชายชราดังขึ้น “ถ้าเจ้าเอาแต่ปีนขึ้นไป โดยไม่คิดทำความเข้าใจหลักการของมัน บันไดนี้ก็จะไม่มีวันสิ้นสุด”
หลินเสวียนหันซ้ายหันขวา แต่มองไม่เห็นชายชราคนนั้นเลย
นางลองเจรจาดู “เงื่อนไขสามข้อนั่นยากเกินไปหน่อย เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้ไหม?”
ทุกอย่างเงียบกริบราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่เลย
ชายชราไม่ตอบ ราวกับว่าในมิติแห่งนี้เหลือเพียงนางคนเดียว