กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นางคือคนที่เรียกข้าว่าคุณชายหมาครั้งก่อน
“หาความสำราญ... ฮ่า ๆ...” หลินเสวียนเดินตามเสียงมาดูเรื่องสนุก พอได้ยินคำนี้ก็หัวเราะจนแทบหายใจไม่ทัน
ของแบบนั้นเอาไว้หาความสำราญจริง ๆ นั่นแหละ
คงเพราะเสียงหัวเราะของนางดังเกินไป ศิษย์ในสำนักที่กำลังเดือดดาลจึงหันขวับมา อยากรู้ว่าใครกำลังหัวเราะเยาะพวกเขาอยู่
แม้แต่ผู้อาวุโสสามยังขมวดคิ้วแล้วหันมามอง
“เลิกหัวเราะได้แล้ว เก็บอาการหน่อย” เสิ่นฉางอันยกมือปิดปากนาง
พวกเขายืนฟังอยู่ตรงนี้ตั้งนาน จนรู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว ไม่รู้ว่าไอ้ทึ่มคนไหนเอายาแบบนั้นไปให้คนอื่นกิน
ส่วนหลินเสวียนกลับซ้ำเติมคนอื่นต่อหน้าธารกำนัล
แถมยังหัวเราะเยาะเรื่องที่กระทบศักดิ์ศรีลูกผู้ชายอีกด้วย