เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ข้ามีศาสตราเทพอยู่แล้ว ไม่ชายตามองเศษเหล็กไร้ค่าพวกนี้
“เอ่อ... พวกเจ้าคุยกันต่อเถอะ ข้าแค่เดินผ่านมา” หลินเสวียนทนสายตาประหลาด ๆ ของพวกเขาไม่ไหว จึงถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เตรียมเผ่นหนี
เธอเป็นแค่คนนอก อยู่ดี ๆ ต้องเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้ด้วย ซวยชะมัด!
แต่ใครจะคิดว่าตอนถอยหลัง เธอกลับชนเข้ากับกำแพงเนื้อเสียก่อน
เสียงทุ้มต่ำของกู้หยุนถิงดังขึ้น “นี่เธอคิดจะหนีไปไหนอีก? ช่วยทำตัวให้มันได้เรื่องหน่อยได้ไหม เจออะไรก็คิดแต่จะหนี”
ไม่กล้าแม้แต่จะเผชิญหน้ากับเรื่องตรง ๆ
ทำตัวเหมือนเด็กไม่รู้จักโตอยู่เรื่อย เมื่อไหร่ถึงจะโตเป็นผู้ใหญ่สักที?
“ข้าไม่ได้ผิดอะไรสักหน่อย จะให้ยืนรอความตายหรือไง?” หลินเสวียนเชิดหน้าขึ้น มองค้อนเขา ไม่ยอมให้เขามาใช้ศีลธรรมกดดันตัวเอง
ถ้าเขาชอบหาเรื่องตายเอง ก็ไม่มีใครห้ามสักหน่อย