เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คิดถึงผู้ชายจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง?
“ตัวผู้?” หลินเสวียนไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง นางใช้มือลูบคลำเจ้ากระต่ายอย่างไม่เกรงใจ ซึ่งเจ้ากระต่ายเองก็ดูจะตกใจไม่น้อย
มันขัดขืนการลูบไล้อันเป็นมิตรของนาง
หลินเสวียนที่ไม่ยอมตามใจมันก็ล็อกคอเจ้ากระต่ายไว้แล้วเริ่มลูบคลำอย่างบ้าคลั่ง
พอลูบจนพอใจ นางก็บ่นงึมงำ “ทำไมฉันถึงคลำไม่เจอไอ้นั่นของมันนะ…”
“เธอพอได้แล้ว!” กู้หยุนถิงรีบห้ามปรามทันที พฤติกรรมอันธพาลของนางนั้นน่าตกตะลึงเกินไปแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคำพูดพวกนั้น
กันไว้ก่อนที่นางจะพูดจาหยาบโลนอะไรออกมามากกว่านี้!
“อะแฮ่ม” หนานจิ่วอี้กระแอมไอเบา ๆ เพื่อกลบความกระอักกระอ่วนบนใบหน้า “ในเมื่อเจ้าให้สัญญาซ้ำ ๆ แล้ว งั้นเสี่ยวไป๋ก็ยกให้เจ้าแล้วกัน”
“พูดแล้วห้ามคืนคำนะ?” ดวงตาของนางเป็นประกายวับวาว