เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อย่าขยับนะ ไม่งั้นคอเจ้ากับหัวได้แยกจากกันแน่
ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว
แผงขายของตามข้างทางต่างพากันจุดโคมไฟ ในเมื่อคืนนี้ไม่สามารถกลับสำนักได้ หลินเสวียนจึงเสนอตัวออกไปหาที่พักด้วยความกระตือรือร้น
พวกเขาตกลงอย่างยินดี โดยไม่ทันนึกเลยว่านางจะกลั่นแกล้งเอาได้ แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่านางเคยแกล้งหนิงซื่อมาแล้วครั้งหนึ่ง
“เถ้าแก่ ยังมีห้องพักว่างอยู่ไหมคะ?” หลินเสวียนมองสำรวจเถ้าแก่
อาจเป็นเพราะกิจการซบเซา เถ้าแก่จึงนั่งเท้าคางงีบหลับอยู่
พอเห็นคนเดินเข้ามา เถ้าแก่ก็สะดุ้งตื่นทันทีแล้วรีบต้อนรับด้วยรอยยิ้ม “มีครับมี แม่นางต้องการกี่ห้องดีครับ?”
หลินเสวียนส่ายหน้า พร้อมชูนิ้วขึ้นสามนิ้ว “สามห้องค่ะ”
นางหนึ่งห้อง สือถางหนึ่งห้อง ส่วนศิษย์พี่กับฝ่าบาทนั่นอีกหนึ่งห้อง นางต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างหนักเพื่อให้ทั้งสองคนได้อยู่ใกล้กัน