กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลมพัดกางเกงในใจมันหวิว จบสิ้นกัน!
“นี่มันยาอะไร?” หนิงซื่อยังติดภาพที่นางไปค้นยาบำรุงสมรรถภาพของเสิ่นฉางอันอยู่เต็มหัว เขาลังเลว่าจะรับมาดีหรือไม่
ถ้ารับมาก็เท่ากับยอมรับว่าตัวเองมีปัญหา แต่ถ้าไม่รับก็เหมือนหักน้ำใจนาง
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องเผชิญกับสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้
“ศิษย์เห็นท่านอาจารย์หายใจหอบทุกย่างก้าว เลยตั้งใจไปเสาะหายาบำรุงมาให้ตอนไปฝึกประสบการณ์ ท่านอาจารย์ซาบซึ้งใจบ้างไหมเจ้าคะ?”
หนิงซื่อ: “...” สองสามวันก็จะเอามาให้เขากินอยู่เรื่อยเลยรึ?
นางทำแบบนี้จนเขาเริ่มระแวงแล้วว่าตัวเองแก่ตัวลงจนใช้การไม่ได้แล้วจริง ๆ
“ศิษย์รัก อาจารย์ไม่จำเป็นต้องใช้สิ่งนี้หรอก” เขาปฏิเสธ