กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภัยมาถึงตัวต่างคนต่างหนี ข้าขอชิ่งก่อน
“เจ้าจะไปไหน?” เสิ่นฉางอันที่ยังแช่อยู่ในน้ำยังไม่รู้ตัวว่าภัยกำลังมาถึง ก็เห็นหลินเสวียนกลับตัวหนีสุดชีวิตไปเสียแล้ว
เธอคว้ากระบี่แล้วโกยแนบอย่างไว
เสิ่นฉางอันงงเป็นไก่ตาแตกกับท่าทีของเธอ เขาตะโกนตามหลังไปว่า “รอข้าด้วย! เจ้าลืมใครไว้หรือเปล่า?”
ยังไม่ทันที่เขาจะขึ้นจากน้ำ หางขนาดมหึมาก็ฟาดเข้าที่หน้าเขาเต็มรัก
ฟันหน้าที่คลอนอยู่แล้วถึงกับหลุดกระเด็นออกไป
พอมองเห็นดวงตาสองข้างที่ใหญ่กว่าโคมไฟ เสิ่นฉางอันก็ตาค้างตัวแข็งทื่อ
เขาเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นฝั่งไปพลางตะโกนไปว่า “ท่านลุงงู เนื้อข้ามีพิษนะ กินเข้าไปท้องเสียไม่รู้ด้วย!”