กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สัตว์คู่สำนักของเรา ถูกเจ้ากินจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก
สายตาที่จ้องมองมาตรง ๆ ทำให้เขาขมวดคิ้วเข้าหากันตามความเคยชิน
“ศิษย์รัก เจ้ามองไปทางไหนกัน?”
“เปล่าค่ะ” หลินเสวียนรีบเบนสายตาหนี พลางหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์อยู่ในใจ
แววตาหนิงซื่อวูบไหว เขาจ้องมองนางอยู่นานก่อนจะกล่าวเสียงเย็นชา “ดูท่าว่าตอนอยู่ที่สำนักเสินซวี เจ้าจะถูกคนอื่นพาเสียคนไปเสียแล้ว?”
ตาแก่เฟยคนนั้น
บังอาจมากที่กล้ามาทำให้คนของเขาเสียคน พรุ่งนี้ต้องไปเยี่ยมเยียนเสียหน่อยแล้ว
“ห้ะ?” เผลอทำให้คนอื่นรับเคราะห์แทนอีกแล้วสิเรา
หนิงซื่อหันหลังให้นางแล้วเดินนำไปก่อน “กลับไปหาศิษย์พี่ของเจ้าเสีย ตอนกลางคืนถ้าไม่มีอะไรก็อย่าเที่ยวเดินเพ่นพ่าน เมืองจิ่นเฉิงช่วงนี้ไม่ค่อยสงบเท่าไร”
ช่วงนี้มีกระแสใต้น้ำก่อตัวขึ้น