กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฉันมักเรียกคุณว่าไอ้แก่พ่อม้าพันธุ์ข้างห้อง
“พวกเจ้าอย่ามาแข่งกันโชว์ความรันทดเลย อาจารย์หายไปไหนแล้ว!” เส้าหยางร้อนใจแทบบ้า
เผลอแค่กะพริบตาเดียว อาจารย์ก็หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้
หรือว่าจะโดนกดดันจนคิดสั้นไปแล้ว
“เขาเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ จะไปเป็นห่วงอะไรนักหนา” กู้หยุนถิงที่อายุรวมกันแล้วมากกว่าอาจารย์ถึงยี่สิบสี่ปีเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
อีกอย่าง นี่มันเขตของเขา ใครจะกล้ามาลักพาตัวไปได้
พอเส้าหยางได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกว่าเขาก็พูดมีเหตุผลดี
ตอนที่เหลือกันแค่สองคน กู้หยุนถิงเลิกคิ้วเล็กน้อยพลางหาที่นั่งอย่างสบายใจ “ตอนนี้ระดับการบำเพ็ญของเธออยู่ขั้นไหนแล้ว?”
“เพิ่งทะลวงเข้าสู่ขั้นแก่นทองคำค่ะ” หลินเสวียนงง