เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บนเขามีเสียงสบถลั่น ข้าก็ปรากฏตัวอย่างเจิดจรัส
“อาจารย์ ข้าไม่ไปได้ไหม? ข้ากลัวว่าจะเผลอเป่าจนเขาปลิวหายไปเลย”
นี่เป็นครั้งที่ 5 แล้วที่หลินเสวียนถามคำถามนี้
เช้าวันรุ่งขึ้น หนิงซื่อเรียกนางไปหา บอกว่ามีเรื่องจะสั่ง แต่พอคิดถึงเรื่องเข้าใจผิดวุ่นวายเมื่อคืน นางก็อิดออดอยู่นานกว่าจะยอมไป
เขาไม่ได้โกรธ แถมยังเดาใจเล็ก ๆ ของนางออก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
“วันนี้เจ้าไปสำนักเสินซวีสักหน่อย เจ้าสำนักของพวกเขานอนไม่หลับ เลยอยากฟังเจ้าเป่าเครื่องดนตรี” หนิงซื่อสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
สำนักเสินซวีงั้นเหรอ?
ปฏิกิริยาแรกของนางไม่ใช่สงสัยว่ามีใครชอบอะไรแปลก ๆ แต่กลับสะดุดใจกับชื่อสำนักก่อน “สำนักไตเสื่อมเหรอ? คนในสำนักนี้ไตเสื่อมกันหมดหรือไง?”
ไม่เคยเห็นสำนักไหนตั้งชื่อแปลกประหลาดขนาดนี้มาก่อนเลย