กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
งั้นข้าสอนเจ้าเป่าปี่สั่วน่าเอาไหม?
เมืองอู๋เฉิง
หลินเสวียนเดินทางมาทั้งวัน ในที่สุดก็มาถึงเขตแดนภูเขาหิมะ
“ท่านเจ้าของร้าน ทำไมเมืองอู๋เฉิงถึงหนาวขนาดนี้ล่ะคะ” นางเห็นเมืองอู๋เฉิงอยู่ตรงหน้าจึงหยุดพักสักครู่เพื่อหาที่นั่งพักเหนื่อย
เจ้าของร้านเป็นคนอัธยาศัยดี
“แม่นางเป็นคนต่างถิ่นใช่ไหมล่ะ? เจ้าอาจไม่รู้ เมืองอู๋เฉิงตั้งอยู่ใต้ภูเขาหิมะ อากาศหนาวเย็นตลอดทั้งปี เป็นแบบนี้ทุกฤดูนั่นแหละ”
หลินเสวียนเริ่มสนใจ “แล้วที่นี่มีหิมะถล่มไหมคะ?”
“นั่นก็ไม่มีนะ”
ทันใดนั้น มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งถือพัดพับเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามกับนาง
เด็กหนุ่มคนนั้นสวมชุดขาวสะอาดตา ใบหน้าเย็นชา มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ดูสูงส่งจนไม่อาจแตะต้องได้