เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในขณะที่อาการบาดเจ็บของเย่เหยาเริ่มทรงตัว โจวซานก็ติดตามผู้อาวุโสจ้าวและเจ้าเมืองโอวหยางมาถึงเรือนพักของเย่หลีเช่นกัน
เมื่อเห็นสภาพภายในลานบ้าน โจวซานก็เอ่ยปากถามขึ้น “เกิดเรื่องอันใดขึ้น”
สีหน้าของผู้อาวุโสจ้าวมืดครึ้มลง พลางกล่าวว่า “มีคนใจกล้าเทียมฟ้า บังอาจมาลอบสังหารอัจฉริยะแห่งสำนักศึกษาเทียนยุทธ์ของข้า!”
โจวซานทำสีหน้าประหลาดใจ หันไปมองเย่หลีด้วยความฉงน “คุณหนูเย่หลีมิได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่”
เย่หลีส่ายหน้า “ข้าไม่เป็นไร เพียงแต่……”
เย่หลีหันไปมองเย่เหยา สูดลมหายใจเข้าลึก ในดวงตาปรากฏแววเย็นเยียบสายหนึ่ง
นางสาบานว่าจะต้องตามหาบุรุษชุดดำผู้นั้นให้พบ และสังหารมันให้จงได้
เจ้าเมืองโอวหยางกล่าวว่า “เจ้าวางใจเถิด เรื่องนี้เจ้าเมืองผู้นี้จะต้องสืบสวนให้ถึงที่สุดอย่างแน่นอน จะต้องลากตัวมือสังหารออกมาให้ได้!”