เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หลีเอ๋อร์ยังอยู่ในห้อง!”
หลี่ชิงหย่าไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น ได้แต่มองดูเรือนพักที่สั่นคลอนท่ามกลางพายุลมแรงด้วยสีหน้าร้อนรน ทำท่าจะพุ่งตรงไปยังห้องพักของเย่หลี
ทว่าเพิ่งจะขยับเข้าไปใกล้ได้เพียงเล็กน้อย หลี่ชิงหย่าก็ถูกพายุอันรุนแรงสายนั้นพัดจนปลิวถอยออกมา เย่หยุนเฟิงตาไวรีบคว้าประคองนางเอาไว้ได้ทัน นางจึงไม่ล้มลงไปกองกับพื้น
หลี่ชิงหย่าตกใจจนหน้าซีดเผือด เย่หยุนเฟิงดึงตัวหลี่ชิงหย่าไว้พลางเอ่ยว่า “อย่าเข้าไป หลีเอ๋อร์กำลังทะลวงเข้าสู่ระดับหลุดพ้นสามัญ เวลานี้ห้ามทำให้นางเสียสมาธิเป็นอันขาด!”
หลี่ชิงหย่ายืนนิ่งอึ้ง หันขวับกลับมามองเย่หยุนเฟิง ระแวงสงสัยว่าตนเองฟังผิดไปหรือไม่ “ท่านพูดว่าอันใดนะ? หลุด... ระดับหลุดพ้นสามัญหรือ?!”
เย่หยุนเฟิงเองก็สูดลมหายใจเข้าลึก จับจ้องไปยังห้องพักของเย่หลีด้วยแววตาเป็นประกาย ความตื่นตะลึงภายในใจมิได้น้อยไปกว่าหลี่ชิงหย่าเลยแม้แต่น้อย