เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลี่ชิงหย่าที่อยู่ด้านข้างเมื่อได้รู้ว่าเย่หลีบำเพ็ญจนบรรลุถึงระดับมรรคยุทธ์ขั้นแปดแล้วจริง ๆ นอกจากความตื่นตะลึง สิ่งที่มีมากกว่านั้นกลับเป็นความปวดใจ
นางลูบไล้ปลายผมของเย่หลีด้วยความสงสาร หางตาชื้นไปด้วยหยาดน้ำตาเอ่ยว่า “ลูกสาวที่น่าสงสารของแม่ ตอนอยู่ในตระกูลเย่ เจ้าก็แทบไม่ได้รับการแบ่งสรรทรัพยากรบำเพ็ญใด ๆ เลย ครั้นออกจากตระกูลเย่มา พ่อกับแม่ก็ไม่อาจให้การสนับสนุนอันใดแก่เจ้าได้ ทว่ายามนี้เจ้ากลับมีตบะสูงส่งถึงเพียงนี้ คงต้องผ่านความยากลำบากมามากมายเป็นแน่...”
เย่หยุนเฟิงได้ยินดังนั้น สีหน้าตื่นเต้นยินดีก็พลันชะงักค้างไปเล็กน้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นหม่นหมอง
เย่หลีกุมมือของคนทั้งสองเอาไว้เบา ๆ เอ่ยว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านไม่ต้องโทษตนเองหรอกเจ้าค่ะ อันที่จริงลูกมิได้ผ่านความยากลำบากอันใดเลย...”
แม้เย่หลีจะกล่าวเช่นนั้น ทว่าเย่หยุนเฟิงและหลี่ชิงหย่าย่อมไม่คิดเช่นนั้นแน่