ตอนที่ 233 ช่างเป็นหมูที่โง่เง่าจริง ๆ

ตอนที่ 233 ช่างเป็นหมูที่โง่เง่าจริง ๆ

หมูป่าเริ่มขุดดินใต้ต้นไม้ใหญ่อย่างบ้าคลั่ง มันใช้กีบเท้าตะกุยพื้นดิน

ปากก็ยังส่งเสียงคำรามดังกึกก้องออกมาเป็นระยะ ราวกับกำลังประกาศศักดาใส่ลู่ฝาน

ลู่ฝานนั่งอยู่บนง่ามไม้ สายตาจ้องเขม็งไปที่หมูป่าที่กำลังเกรี้ยวกราดอยู่ด้านล่าง

เมื่อเห็นมันเอาแต่ใช้กีบเท้าตะกุยพื้นดินไม่หยุด ไม่มีทีท่าว่าจะจากไปเลยแม้แต่น้อย

ในใจของลู่ฝานก็เริ่มรวน เขาไม่รู้ว่าควรจะรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไรดี

เขาครุ่นคิดในใจ “ทีนี้จะเอาไงดีเนี่ย? จะให้อยู่บนต้นไม้ตลอดไปก็คงไม่ได้! หรือว่าจะโดดลงไปแล้ววิ่งหนีเลยดี!”

ทว่า ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมา เขาก็ปัดมันทิ้งไปในทันที