ตอนที่ 38 รอยแยกหน้าผา

ตอนที่ 38 รอยแยกหน้าผา

หลินเสวี่ยเอ๋อร์เห็นท่าทางตกตะลึงของลู่ฝาน ก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงมองตาม

เมื่อเห็นว่าต้นขาที่เคยเต็มไปด้วยบาดแผลของตัวเองตอนนี้กลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม

ก็ตกใจจนอ้าปากค้างเช่นกัน “เมื่อวานตอนที่ฉันดู แผลยังไม่หายสนิทเลยนะ”

“วันนี้กลับมองไม่เห็นร่องรอยเลยแม้แต่นิดเดียว... หรือว่านี่จะเป็นสรรพคุณของกล้วยไม้โลหิตจริง ๆ นี่มันจะวิเศษเกินไปแล้วมั้ง!”

พอพูดถึงกล้วยไม้โลหิต ลู่ฝานถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ ราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน รีบถามต่อว่า “พี่เสวี่ยเอ๋อร์ แล้วกล้วยไม้โลหิตที่เหลือล่ะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินเสวี่ยเอ๋อร์ก็ตอบอย่างจนใจเล็กน้อยว่า “หมดแล้วล่ะ”