เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 221 หิมะตกอีกปี
ยามเขาเดินออกจากตำหนักบำรุงพระทัย ขันทีเจียงด้านหลังก็ก้าวถอยตามออกมา เส้นทางวังในคืนฤดูหนาวถูกปกคลุมด้วยหิมะบาง ๆ ส่องประกายแวววาวเย็นเยียบอยู่ใต้โคมวัง
ขันทีเจียงก้าวขึ้นหน้าครึ่งก้าว พาดพัดขนหางม้าไว้บนท่อนแขนเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงเบา “องค์ชายสิบห้า หิมะในเมืองหลวงนี้ตกหนัก ยามกลับต้องระมัดระวังใต้เท้าด้วยขอรับ”
เซียวเหยี่ยนพยักหน้าเล็กน้อย “ขันทีเจียงปรนนิบัติเสร็จสิ้นก็เหน็ดเหนื่อยเช่นกัน วันหน้าคนไม่เกี่ยวข้องก็มิจำเป็นต้องปล่อยให้มาปรนนิบัติเสร็จสิ้นรบกวนความสงบของเสร็จพ่อ มิฉะนั้น หากเป็นเหมือนจุดจบของพี่สิบและพี่สิบสามในวันนี้ ขันทีเองก็คงยากจะรายงาน”
ขันทีเจียงย้ายพัดขนหางม้าไปอีกฝั่ง แล้วย่อกายคำนับ “ขอรับ ข้าน้อยจะจำใส่ใจไว้ ฝ่าบาทโปรดเสด็จโดยระมัดระวัง”