ตอนที่ 220 หมดสิ้นความหวังขึ้นครองราชย์

ตอนที่ 220 หมดสิ้นความหวังขึ้นครองราชย์

ส่วนเซียวเหยี่ยนมักเลือกเดินทางมาในยามที่เหมาะสมที่สุดเสมอ

เขามักปรากฏตัวตอนยามสายัณห์เพิ่งย่างก้าวเข้ามา ยามที่ฮ่องเต้ค่อยๆ ฟื้นคืนสติจากภาวะเมาโอสถอันยาวนาน ในมือถือถ้วยชาสมุนไพรเชี่ยวอุ่น หรือไม่ก็ประคองกองฎีกาที่ไม่สำคัญ คอยปรนนิบัติอยู่ข้างแท่นบรรทมด้วยสายตาหลุบลดลง

ดังเช่นในวันนี้

“มาแล้วหรือ”

สุรเสียงอันทุ้มหนักของจักรพรรดิดังมาจากหลังม่านหม่าน เซียวเหยี่ยนคุกเข่าโขกศีรษะ หน้าผากสัมผัสกับอิฐทองคำอันเย็นเยียบ “หม่อมฉันคารวะเสด็จพ่อขอรับ”

เซียวกังเอนกายครึ่งหนึ่งอยู่บนหมอนพิง สายตาอันขุ่นมัวหยุดอยู่ที่ร่างของเขาครู่หนึ่ง “อืม เจ้ามาทุกวัน มีกตัญญูยิ่งนัก”

เซียวเหยี่ยนหลุบตาลง “เพื่อพระพลานามัยของเสด็จพ่อแล้ว หม่อมฉันยินดีทำทุกสิ่งขอรับ”