ตอนที่ 192 กฎระเบียบข้อนี้... สมควรถูกทำลายได้แล้ว

ตอนที่ 192 กฎระเบียบข้อนี้... สมควรถูกทำลายได้แล้ว

“คนอย่างข้ารึ” หลิ่วเหอเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง นางมิใช่คนดูถูกตนเอง ทว่าสิ่งที่เซียวเหยี่ยนเอ่ยมาเหล่านี้กลับทำให้นางไม่อาจตั้งตัวได้ทันในชั่วขณะ จิตสำนึกของนางแล่นปราดอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง สิ่งที่นางเชี่ยวชาญที่สุดคือการเพาะปลูกและสมุนไพร สิ่งเหล่านี้ยามอยู่ ณ ไร่นาประจำจวนนับเป็นความสามารถ ทว่าหากไปถึงเมืองหลวง ไปยังซอกตรอกอิฐเหล่านั้น นางจะทำสิ่งใดได้

เมืองหลวงมิได้มีผืนนาข้าวสาลีใหญ่โตให้นางดูแลจัดการเสียหน่อย

เซียวเหยี่ยนได้ยินนางเอ่ยถามเช่นนั้น กลับยืดตัวนั่งตรงขึ้นเล็กน้อย “พูดแล้วน่าละอาย ข้าพำนักอยู่ในตำหนักเย็นมาหลายปีถึงเพียงนี้ คนใต้บังคับบัญชาที่พอจะใช้งานได้มีอยู่น้อยนัก ยังดีที่ช่วงก่อนอาจารย์ช่วยข้าติดต่อผู้ใต้บังคับบัญชาเก่าบางส่วนให้เดินทางเข้าเมืองหลวง จึงพอจะคลี่คลายสถานการณ์ออกไปได้บ้างเล็กน้อย”