กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 179 อาเหอว่าอย่างไร ข้าก็ทำอย่างนั้น
น้ำเสียงของเขาห่างหายไปแล้ว ทว่าหลิ่วเหอเยี่ยนกลับไม่อาจเอ่ยคำใดตอบรับได้เป็นเวลานาน
ในปีนั้น ณ ท่ามกลางขุนเขา นางแย่งชิงเขามาจากมือของคนชั่วคู่นั้น คนสองคนเบียดเสียดแนบชิดกันในกระท่อมมุงฟางที่มีลมรั่วโกรก ด้านนอกคือความอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวทอดตัวยาวทั่วท้องทุ่งขุนเขา ในตอนนั้นนางไม่มีทางคาดคิดเลยว่า จะมีวันที่เจ้าสิ่งเล็ก ๆ ที่ผอมแห้งจนเหลือเพียงโครงกระดูกผู้นี้ จะเติบใหญ่ขึ้นมาจนมีรูปร่างหน้าตาเช่นในยามนี้
เด็กหนุ่มนั่งอยู่ตรงข้ามกับนาง ใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด เอื้อนเอ่ยกับนางว่า ไม่จำเป็นต้องแบกรับไว้เพียงลำพัง