ตอนที่ 162 ข้าบอกว่า ไม่ได้

ตอนที่ 162 ข้าบอกว่า ไม่ได้

นางลังเลเล็กน้อย คำพูดวนเวียนอยู่ตรงปลายลิ้น สุดท้ายยังคงเอ่ยออกมาด้วยความลังเล “พวกเรายังเด็ก ก็แค่ไปลองดู ไม่ต้องคิดมากขนาดนั้น หากสอบไม่ติด ก็กลับมาทำนากับพี่”

หลิ่วจิ่นโจวได้ฟัง โค้งมุมปากแย้มยิ้มลึกล้ำขึ้นอีกหลายส่วน “ข้ารู้แล้ว อาเหอ”

หลิ่วเหอเยี่ยนเห็นเขายังยิ้มออก สายสายหนึ่งในใจก็ผ่อนคลายลงตาม นางลุกขึ้นช่วยเขาเก็บพู่กันและกระดาษที่กระจัดกระจายอยู่มุมโต๊ะ ปากก็พึมพำบ่นไปเรื่อย “ข้ากำลังลองวิธีหนึ่งอยู่ เอาเส้นบะหมี่ไปทอดแล้วเก็บไว้ ถึงเวลาขอแค่มีน้ำร้อน พอแช่ลงไปก็กินได้ทันที แล้วค่อยโรยเครื่องปรุง ดีกว่ากินแผ่นแป้งแห้งกับน้ำเย็นมากนัก”