กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 160 ข้าขอล Call... เรียกนามของเจ้าได้หรือไม่?
เสิ่นอวิ๋นชิงเห็นสีหน้าของเขาคลายความเครียดลงไปหลายส่วน ก็รู้ว่าเขาคิดตกแล้ว ทว่าในสมองพลันปรากฏเรือนร่างนั้น วูบขึ้นมา สุดท้ายก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเพิ่มอีกสองสามประโยค
“ไม่ว่าจะอย่างไร ก็อย่าได้เกิดความบาดหมางกับพี่ชายของเจ้าเล่า พี่ชายของเจ้าปฏิบัติต่อเจ้า ดี ยิ่งนัก”
ทั้งที่เพียงแค่เอ่ยปากพูดเพิ่มขึ้นมาประโยคหนึ่ง ทว่าเสิ่นอวิ๋นชิงกลับเห็นอย่างชัดเจนว่าร่างกายทั้งหมดของเขาแข็งค้างไปชั่วครู่
เป็นเรื่องของเหอเยี่ยนจริง ๆ หรือ
ในใจของเขาบีบรัดแน่น คิดจะเปิดปากเอ่ย แต่กลับถูกหลิ่วจิ่นโจวเอ่ยแทรก “พี่ใหญ่เสิ่นโปรดวางใจ ข้าย่อมไม่เกิดความบาดหมางกับ... พี่ชายของข้าอย่างแน่นอน”