กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 155 โดนโบยไม้ตบ และการวางแผน
ราตรีของตำหนักเย็นมาเยือนเนิ่นช้ากว่าแห่งอื่นอยู่บ้าง
กำแพงสูงบดบังยามยามส่องกระจ่างตัดสั้นแต่เนิ่น อาศัยเพียงแผ่นฟ้าสีเทาหม่นเล็ก ๆ ส่องเข้ามา เซียวเหยี่ยนนั่งอยู่ใต้หน้าต่าง อาศัยแสงสุดท้ายของวัน ค่อย ๆ ทาตัวยาสมุนไพรบนรอยฟกช้ำหลังตนเองทีละน้อย ๆ
ยาสมุนไพรนี้ยังคงเป็นของที่เอากลับมาคราวก่อนตอนแอบหนีออกไปพบอาจารย์ เหลืออยู่เพียงครึ่งตลับเล็ก ๆ เท่านั้น ปลายสิวสัมผัสถูกบาดแผล เขาเพียบสูดลมหายใจแผ่วเบา จากนั้นก็เม้มริมฝีปากแน่น บาดแผลเช่นนี้เขาเคยได้รับมานับครั้งไม่ถ้วน มากเสียจนต่อให้ตกอยู่ในแสงสว่างสลัวนี้ นิ้วมือก็ยังสามารถควานหารอยเขียวคล้ำทุกจุดได้อย่างแม่นยำ