ตอนที่ 146 สมคบคิด

ตอนที่ 146 สมคบคิด

นางเองก็คล้ายจะค่อย ๆ ตระหนักถึงจุดนี้ เสิ่นหวยออกไปวิ่งเต้นภายนอกตลอดทั้งปี ปีหนึ่งมีเวลามากกว่าครึ่งปีที่ไม่ยอมอยู่เรือน ส่วนเสิ่นอวิ๋นชิงที่เป็นเพียงเด็กซึ่งยังโตไม่เต็มวัย ทุกวันย่อมต้องไปสถาบัน พอกลับมาก็เอาแต่ขลุกอยู่แต่ในห้องหนังสือเพื่ออ่านตำราและคัดอักษร

แม้คนทั่วทั้งจวนจะไม่มีผู้ใดต้อนรับนางอย่างจริงใจ แต่ก็ยังติดตรงที่นางแบกรับสมญานามอนุภรรยาไว้อยู่ อย่างไรเสียต่อหน้าก็ต้องทำให้พอผ่านไปได้ นางจึงอาศัยช่องว่างของคำว่า “พอผ่านไปได้” นี้ ค่อย ๆ หยั่งเชิงขึ้นมาทีละนิด

วันนี้เดินไปทางเรือนหน้าเพิ่มขึ้นสองก้าว วันพรุ่งนี้ใช้น้ำเสียงพูดจาใส่บ่าวรับใช้ดังขึ้นสองส่วน วันมะรอดก็เปลี่ยนไปสวมเสื้อผ้าที่สดใสขึ้นมานั่งอยู่ใต้เฉลียง

ไม่มีผู้ใดสนใจไยดีนาง นางก็ตั้งเวทีให้ตนเอง ร้องงิ้วให้ตนเองชม

นางคงรู้สึกกระมังว่าตนเองกลับมามีอำนาจอีกครั้งแล้ว