ตอนที่ 94 คนคงเดิม ใจก็สงบ

ตอนที่ 94 คนคงเดิม ใจก็สงบ

ผู้คนในตลาดเริ่มชุลมุนวุ่นวาย พ่อค้าขายอาหารรีบเอาผ้ามาคลุมเข่งนึ่งอย่างลนลาน พ่อค้าขายผ้าก็รีบเก็บแผง หญิงสาวไม่กี่คนอุ้มลูกวิ่งตากฝนรีบกลับบ้าน ตลาดที่ยังครึกครื้นเมื่อครู่ พริบตาเดียวก็ยุ่งเหยิงไปหมด เหลือเพียงเกล็ดหิมะละเอียดบางเบาที่ค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมาอย่างไม่รีบร้อน

ทว่าหลิ่วจิ่นโจวกลับย่อตัวนั่งยอง ๆ อยู่ตรงนั้นไม่ไหวติง เขาเงยหน้าขึ้น ปล่อยให้เกล็ดหิมะร่วงหล่นลงบนใบหน้าทีละเกล็ด ให้ความรู้สึกเย็นเยือกเบา ๆ

เขาพลันรู้สึกใจลอยไปชั่วขณะ

ตั้งแต่จำความได้ ฤดูหนาวสำหรับเขานั้นมีเพียงคำว่า “ทน” คำเดียวเท่านั้น

หิมะคือความหิว หิวเสียจนในกระเพาะอาหารเหมือนมีกองไฟเผาไหม้ หิวเสียจนทำได้เพียงประทังความหิวด้วยการเคี้ยวเคี้ยวคั้นก้อนหิมะ