ตอนที่ 20 กะท่อมซอมซ่อ คือบ้าน

ตอนที่ 20 กะท่อมซอมซ่อ คือบ้าน

ชามไม่ใหญ่ น้ำก็มีไม่มาก ทว่าในค่ำคืนที่ลำคอแห้งผากจนแทบจะมีควันพวยพุ่งเช่นนี้ น้ำเพียงเล็กน้อยนี้กลับล้ำค่ายิ่งกว่าสิ่งใด

หลิ่วเหอเยี่ยนใช้สองหัตถ์รับชามดินเผา หันกลับไปส่งให้ขอทานชราที่นิ่งเงียบมาโดยตลอดด้านหลังก่อน

ขอทานชราเลิกเปลือกตาขึ้น มองน้ำในชามนั้น แล้วมองไปยังแม่เฒ่าที่ยืนอยู่ข้างประตู เขาไม่ได้รับชามในทันที หากแต่ยกหัตถ์ที่ผอมแห้งราวกับกิ่งไม้แห้งขึ้นมารวบแขนเสื้อขาดวิ่น แล้วประสานมือคารวะไปทางแม่เฒ่าอย่างผ่าเผย

“ขอบพระคุณ... พี่สาว”