เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 38 ผมไม่อยากพยายามแล้ว
เจียงอวี่เองก็ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร เมื่อเขาเขียนตัวสุดท้ายเสร็จ ทั้งร่างกายและจิตใจก็รู้สึกเบาสบายอย่างบอกไม่ถูก
แต่ก่อนเขาแทบไม่เคยใช้พู่กันจีนเขียนอักษรมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกแบบนี้
หวังเจี้ยนหัวยืนมองอยู่ข้าง ๆ ตาเหม่อลอย สะกดงันไปกับเรื่องราวในสุสานหลันถิงต่อหน้าจนหมดสิ้น
เจียงอวี่เห็นสีหน้าของเขา ราวกับว่าเขาได้เห็นหญิงงามล้ำเลิศสักคน
แค่ตัวอักษรไม่กี่ตัว มันสวยงามถึงเพียงนั้นจริง ๆ หรือ?
สวยงามเท่าขาเรียวยาวตรงได้สัดส่วนหรือ? สวยงามเท่าเรือนร่างอ้อนแอ้นได้รูปหรือ??
เขาไม่เข้าใจความคิดของหวังเจี้ยนหัวจริง ๆ เพราะเขาไม่ใช่คนในวงการ
มองตัวอักษรของตัวเอง เขาก็แค่รู้สึกว่ามันสวยงามเท่านั้น เมื่อเทียบกับหญิงงามแล้วก็ยังมีช่องว่างอยู่บ้าง
อย่างเช่นขาเรียวยาวตรงได้สัดส่วนของหวังชิงอี๋ ไม่สวยงามกว่านี้มากนักหรือ?