กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พายุฝนฟ้าคะนองในจินตนาการไม่เกิดขึ้นจริง
หลินม่อเสวี่ยค่อย ๆ ยกหน้าขึ้นอย่างระมัดระวัง เฉียวเซิงไม่ได้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟอย่างที่เธอคิด สีหน้าของเขายังคงปกติ กำลังนั่งกินข้าวอย่างใจเย็น
“เอ๊ะ เฉียวเซิง นายไม่โกรธเหรอ” หลินม่อเสวี่ยลองเชิงถาม
“หึ ๆ ลองอ่านบทภาพยนตร์ให้ดี ๆ ก่อนสิ”
หลินม่อเสวี่ยพลิกบทภาพยนตร์พรืด ๆ ๆ พอเห็นว่าเนื้อเรื่องขาดหายไปในหน้าสุดท้าย ท่าทีของเธอก็กลับตาลปัตรอีกครั้งเป็น 180 องศา
“อุ๊ย พี่เฉียว เขาแค่ล้อเล่นกับนายเองนะ”
“สายไปแล้ว ตอนนี้นายจะเรียกฉันว่าปู่ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว”