กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันรุ่งขึ้น เวลาเก้าโมงเช้า เฉียวเซิงถูกเสียงโทรศัพท์ปลุกให้ตื่น
“ฮัลโหล”
เฉียวเซิงรับโทรศัพท์อย่างงัวเงีย
“ฮัลโหล อาเซิงหรือเปล่า ลูกซื้อของมาไว้ที่บ้านเยอะอีกแล้วใช่ไหม”
เสียงของแม่ฉินดังมาจากสาย เฉียวเซิงหายง่วงในทันที
ก่อนหน้านี้เขาสั่งของจำเป็นไปหลายอย่างจริง แต่เมื่อคืนเขาก็เพิ่งเช็กสถานะการขนส่ง ยังอยู่ระหว่างทาง
หรือว่าจะเป็นคนใจดีคนไหนส่งมาให้สถานสงเคราะห์
“มีคนส่งมาให้สถานสงเคราะห์เหรอ”
“ไม่ใช่ เป็นพัสดุ ของเต็มคันรถเลย พนักงานส่งพัสดุเหนื่อยแทบแย่”
ปลายสาย เฉียวเซิงยังได้ยินน้าหลัวสั่งให้วางตรงนั้นวางตรงนี้อยู่