เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“บริหารบริษัทไม่ง่ายนะ หนูยังต้อง…”
หลินอี่เสียงพูดได้แค่ครึ่งเดียว พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นหลินม่อเสวี่ยร้องไห้น้ำตานองหน้า ก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
“เสี่ยวเสวี่ย ทำไมหนูร้องไห้? ลุงไม่ได้ตำหนิหนู ลุงแค่… เฮ้อ! ปากลุงนี่นะ!”
หลินอี่เสียงยืนอยู่ตรงหน้าหลินม่อเสวี่ย ลนลานอยากจะอธิบาย แต่พูดไปครึ่งหนึ่งก็ไม่รู้จะต่ออย่างไร จึงเงื้อแขนเตรียมตบหน้าตัวเองสักฉาด
หลินม่อเสวี่ยตกใจกับท่าทางของหลินอี่เสียง รีบคว้าแขนเขาไว้ แล้วสะอื้นว่า “ลุงหลิน ฉันไม่เป็นอะไร ฉันแค่… แค่คิดถึงพ่อ ฮือ ๆ ๆ ๆ”
หยางเยว่เดินเข้าไปกอดหลินม่อเสวี่ย แล้วดึงทิชชู่ออกมาหลายแผ่นรัว ๆ เช็ดน้ำตาให้เธอ
หลินอี่เสียงกับเฉียวเซิงชายสองคนมองหน้ากัน ไม่รู้ควรทำอะไรดี
สองชาติรวมกันเฉียวเซิงก็ไม่เคยทำให้ผู้หญิงร้องไห้เลยสักครั้ง จึงไม่รู้ว่าจะปลอบอย่างไรเลย
ไม่สิ เขาไม่มีโอกาสต่างหาก