เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นั่งอยู่ในออฟฟิศกว้างขวาง มองผู้หญิงสวยที่อยู่ตรงหน้า เฉียวเซิงอยากตายจริง ๆ
โดยเฉพาะตอนนี้ ผู้หญิงฝั่งตรงข้ามขมวดคิ้วแน่น ไม่พูดสักคำ บรรยากาศเย็นเยียบราวหิมะ แผ่ความรู้สึกกดดันอย่างรุนแรงออกมา
เขาได้แต่ภาวนาให้พื้นตรงนั้นแยกออกเป็นรอยสักรอย
เฉียวเซิงสาบาน ขอแค่พื้นยอมแยก รอยจะเล็กแค่ไหนเขาก็ยอมมุดลงไป
เขินมาก เท้าใหญ่ทั้งสองข้างของเขาจิกแน่นกับพื้นรองเท้า จนแทบจะก่อเป็นห้องสามนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นเสร็จแล้ว
พี่น้องเอ๊ย ใครจะเข้าใจบ้าง ตัวเองดันไปพูดต่อหน้าเจ้านายว่าบริษัทของเธอกำลังจะเจ๊ง
แต่พอคิดอีกที เดี๋ยวนะ ไม่ถูกสิ ฉันเป็นคนที่กำลังจะไปนี่นา ทำไมถูกผู้หญิงคนนี้พูดประโยคเดียวก็เรียกเข้าออฟฟิศเลยล่ะ
ถูกผีตัณหาสิงจิต หรือถูกเอวเล็กขาวผ่องร่ายมนตร์ใส่กันแน่
ฉันเป็นคนที่กำลังจะไปแท้ ๆ จะกลัวถูกเธอกุมเกมทำไม
อีกอย่าง บริษัทกลายเป็นแบบนี้ คนที่ควรอายคือเธอต่างหาก