เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันแรกที่เฉียวเซิงเข้าทำงานอย่างเป็นทางการที่เอนเตอร์เทนเมนต์เสวี่ยชิว ป้ายพนักงานเพิ่งห้อยคอ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองต้องรีบหนีไปให้เร็ว
ตอนที่มาสัมภาษณ์เมื่อสัปดาห์ก่อน ทั้งชั้นมีพนักงานเดินไปเดินมา คึกคักมาก
คนรับโทรศัพท์ คนคุยเรื่องดนตรี คนเคาะแป้นพิมพ์ เสียงต่าง ๆ ดังขึ้นลงไม่ขาดสาย
แต่ตอนนี้ เฉียวเซิงยืนอยู่หน้าประตูบริษัท ไม่กล้ารูดบัตรเข้าไปสักที
มองผ่านประตูใหญ่ใสเข้าไปด้านใน บริษัททั้งแห่งโล่งโจ้ง ไม่มีเงาคนสักคน
ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ โต๊ะทำงานในบริษัทเละเทะไปหมด
คอมพิวเตอร์หายไป โทรศัพท์หายไป เหลือแต่เศษกระดาษกองระเกะระกะ กับเก้าอี้ทำงานที่เบี้ยวบิดวางขวางทางเดิน
ถ้าเปลี่ยนเป็นตอนกลางคืน แล้วไฟกะพริบขึ้นมา ก็เหมือนถ่ายหนังผีเข้าให้แล้ว
นี่มันเกิดอะไรขึ้น
โรงงานเครื่องหนังเจียงหนานล้มละลายยังเหลือกระเป๋าเป็นกองให้เอาไปขายได้ แต่ภาพตรงหน้านี้ชัด ๆ คือความเละเทะหลังบริษัทกระดาษเผ่นหนีไป