บทที่ 8: หลอดไม้ไผ่เต็มไปหมด

บทที่ 8: หลอดไม้ไผ่เต็มไปหมด

"เสี่ยวเฉิง นายออกมาตั้งนานแล้ว มากินน้ำหน่อยสิ!"

ในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหู พร้อมกับเจียงหงเหลยที่ยื่นขวดน้ำแร่มาให้

เจียงเฉิงแสดงสีหน้าดีใจ "ขอบคุณมากครับพี่เหลย ผมกำลังคอแห้งอยู่พอดีเลย"

หลังจากกล่าวขอบคุณ เจียงเฉิงก็เปิดฝาขวดและดื่มรวดเดียวไปครึ่งขวด

"สดชื่นจัง!"

เจียงเฉิงเช็ดน้ำที่ไหลออกมาจากมุมปาก ก่อนจะถามขึ้น "พี่เหลยออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ แล้วหาของทะเลได้เยอะไหม?"

เจียงหงเหลยกางมือออกอย่างช่วยไม่ได้ "แทบจะไม่พอกินสำหรับมื้อเดียวเลยล่ะ!"

"ชายหาดสมัยนี้ก็เหมือนตัวพังพอนออกลูกนั่นแหละ ยิ่งออกยิ่งแย่ลงทุกที"

เขามาเช้ากว่าเจียงเฉิงเสียอีก หลังจากเดินวุ่นอยู่ค่อนวัน เขาก็เก็บได้แค่หอยตลับ หอยสังข์ ปูตัวเล็กๆ และของเล็กๆ น้อยๆ อย่างอื่นเท่านั้น