กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 227 เงิน 600 ล้านหายไปโดยไร้ร่องรอย
[หนวกหูจะตายอยู่แล้ว ยังจะให้คนนอนอยู่ไหม!]
ใช่แล้ว ระบบอย่างฉันก็มีอารมณ์เหมือนกันนะ
[ผลข้างเคียงอะไรกัน ลบทิ้งไปตั้งนานแล้วเหอะ!]
“แล้วทำไมฉันยังตกได้ของวิตถารขนาดนี้มาได้อีกซะล่ะ”
ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยปาก
[ฉันก็ไม่อยากจะทำร้ายจิตใจคุณหรอกนะ แต่พอจะเป็นไปได้ไหมว่า นิสัยและดวงของคุณมันค่อนข้างแย่น่ะ]
เหลวไหล ไร้สาระสิ้นดี!
ข้ออ้าง ทั้งหมดมันคือข้ออ้าง!
ต่อให้ตีเขาให้ตาย เขาก็ไม่มีวันยอมรับเด็ดขาด!