กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 216 บทเพลงสุดท้ายสิ้นสุดลง
เสียงตี๋พลิ้วไหวใสกระจ่าง ไพเราะราวกับดนตรีจากสรวงสวรรค์
ขจัดความเยือกเย็นและความบ้าคลั่งช่วงนั้นออกไปจนหมดสิ้น
ทำให้ผู้คนสงบจิตสงบใจลงได้ชั่วคราว ความฮึกเหิมเมื่อครู่ สงครามเมื่อครู่ ฝุ่นควันดำมืดเต็มท้องฟ้าเมื่อครู่ ราวกับสลายหายไปในพริบตา
อัศจรรย์ยิ่งนัก!
จากนั้นตามด้วยความเงียบสงบเยือกเย็น ค่อย ๆ ห่างไกลออกไป เรียกได้ว่าเชื่อมต่อกันได้อย่างสมบูรณ์แบบจริง ๆ!
ถัดจากนั้น เสียงร้องของลั่วหนิงก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง:
“Age to age, I feel the call”
(ปีแล้วปีเล่า ฉันรู้สึกถึงเสียงเรียกนั้น)
“Memory of future dreams”